Oh Nikita you will never know

 

Ik kende Rusland eigenlijk alleen via Elton John en The Scorpions. De vrouwen zagen er vast allemaal uit als Nikita, er was tenminste één park, Gorky park en een rivier, de Moskva. Verder was het er in mijn beleving altijd koud en daarom zat iedereen aan de wodka. Kortom, voor mij niet echt het eerste land wat je te binnen schiet wanneer je denkt aan een fijne vakantiebestemming.

 

Ergens had ik het gevoel dat mijn beeld van Rusland vooral gebaseerd was op vooroordelen en meningen van anderen. Wat doe je dan in zo’n geval? Dan ga je zelf op onderzoek uit.

 

En zo zat ik in juni vorig jaar te wachten op het perron van treinstation Yaroslavsky in Moskou om dit immense land te doorkruisen en naar Irkutsk te reizen.

 

Maar ik begon mijn reis door Rusland in Moskou, een stad met net zoveel inwoners als heel Nederland, de grootste stad van Europa. Ik bezoek de GUM,  een voormalige staatswinkel die vandaag de dag niet onder doet voor een Lafayette of Printemps in Parijs. Vrijwel alle luxe merken zijn hier vertegenwoordigd. Niet gek, want dit winkelcentrum ligt tegenover het Kremlin aan het Rode Plein. Wat later loop ik binnen bij supermarkt Bahetle, waar het grootste gedeelte van de omzet uit take-away lijkt te komen, als ik het aanbod bekijk. Uiteraard is de afdeling sterke drank goed vertegenwoordigd.

Maar de meeste Moskovieten doen hun dagelijkse boodschappen in een supermarkt onder hun flatgebouw, vertelt Dimitri mij, terwijl hij me in zijn taxi langs de “blokkendozen” met neon-verlichting terug brengt naar mijn hotel. Ik ga op onderzoek uit en in deze kleinere supermarktjes vindt je het gangbaardere Russische voedsel: oploskoffie, veel conserven en uiteraard de 1L blikken bier.

 

Mijn trein vertrekt oostwaarts en al snel dommel ik in slaap. Onderweg wordt er op het perron mobiele retail bedreven: boodschappenkarretjes vol eerste levensbehoeften: cola, chips en aardappelpuree. En bij gebrek aan een boodschappenkarretje voldoen kinderwagens ook prima als schap. Heerlijke warme pasteitjes gemaakt door de babushka’s, maar ook de handel in gerookte vissen (omul) aan een veiligheidsspeld is aanwezig. Ik passeer miljoenensteden zoals Omsk, Krasnoyarsk en Yekaterinburg, maar ook nietszeggende plaatsen als Achinsk en Babarinsk.

 

Na 5 dagen treinen heb ik uitzicht op vaste grond en stap uit in de Siberische stad Irkutsk.

Een stad die veel moderne zaken heeft, maar ook op sommige plekken in verval lijkt. Op het station kun je een bosje bloemen uit de automaat trekken. Mannen: geen excuus meer om zonder “blommetje voor de vrouw” thuis te komen. Terwijl in de hoofdstraat de gaten in het wegdek zitten.

Op de Central Market koop ik fruit en het is net alsof ik op de zaterdagmarkt in Rotterdam loop. Alleen spreken we een andere taal, maar ach, als je weet dat 93% van onze communicatie non-verbaal is, dan kom ik er wel uit hier.

 

Zo zie je maar dat je je nieuwsgierigheid altijd moet laten winnen van je oordeel, want anders eindig je net zoals Nikita…Oh Nikita you will never know, anything about my home.