Door China niet meer naar IKEA

 

Ik trek de deur dicht en de taxi trekt op richting het centrum van Beijing.

Een stad met meer dan 20 miljoen mensen zoeft aan me voorbij.

Ik kijk uit het raam en zie de modernste gebouwen, nine million bicycles en grote billboards. Zodra we een hoek omslaan zie ik in de verte iets bekends, zo’n grote geel-blauwe blokkendoos: de IKEA.

“Hé wat grappig”, zeg ik tegen de taxichauffeur, “een IKEA hier. Bij ons in Nederland is die behoorlijk populair.”

De taxichauffeur snuift en nog voordat hij wat zegt weet ik dat hij mijn mening niet deelt.

 

Nu wist ik al dat Chinezen de IKEA iets anders gebruiken dan wij. Zo is het een ontmoetingsplaats voor sommige ouderen die uren op hun gratis kop koffie teren en doen veel Chinese IKEA shoppers een dutje op één van de vele banken en bedden onder het mom van try before you buy. Lekker in de airco ook.

 

Mijn taxichauffeur vertelt dat Chinezen in zijn omgeving de IKEA vooral heel duur vinden, iets wat ik niet begrijp.

“Je moet de gekochte meubels zelf vervoeren en dan ook nog zelf in elkaar zetten! Dus het lijkt goedkoop, maar je moet iemand inhuren voor het vervoer én ook nog iemand inhuren om de meubels te monteren, dus dan ben je stiekem gewoon duur uit.”

Ik ben verbluft en vind de Chinezen maar een luie opvatting hebben over de IKEA.

Dat niet iedereen in Beijing een auto heeft snap ik, want het verkeer is een ramp.

Maar het in elkaar zetten, dat is toch geen probleem?

De chauffeur legt me uit dat het echt onzin is om alles maar zelf te kunnen en zelf te willen. Je moet alleen je tijd besteden aan dingen waar je goed in bent, en wie vind het nou leuk om IKEA meubels in elkaar zetten? Nee, je kunt beter je tijd besteden aan erachter komen waar je goed in bent en dat zoveel mogelijk delen. Je kunt je tijd maar een keer uitgeven.

Wat een onbelangrijk taxiritje leek, werd een wijze les.

 

 Ik geef hem beteuterd gelijk en tegelijkertijd besef ik me dat ik écht wel uit een DIY wereld kom. Zelf je eigen boontjes doppen, zelf je fietsband plakken, je eigen haar verven, je eigen website willen bouwen. En omgekeerd: je verontschuldigen wanneer je een schoonmaakster hebt of iemand die je tuin onderhoudt. Volgens mij zijn wij Nederlanders er stiekem vaak trots op om dat allemaal te kunnen. Zo van: ik ben een M/V van de wereld!

Ik voel me betrapt en weet dat ik nooit in alles goed kan zijn maar dat ik door focus en keuzes richting geef en goed kan worden in iets kleins, zo noemen wij dat dan, iets kleins.

 

“Zorg ervoor dat je mensen om je heen hebt die dingen kunnen die jij niet goed kunt, zodat zij jou daarin kunnen adviseren and stop wasting your time at IKEA.” zegt de taxichauffeur als hij mijn stilvallen opmerkt.

 

Dat die DIY mentaliteit zó in mij verweven zit, voel ik tijdens deze taxirit. Ik denk aan Masterminds groepen en negens en tienen om me heen verzamelen.

Waarom dit zo beklijft? Omdat ik me werkelijk afvraag hoeveel mensen in mijn omgeving (inclusief mijzelf) zich écht (durven te) focussen op dat ene ding waar zij zich in onderscheiden, waar zij goed in zijn.

 

PS: ter illustratie nog wat Chinese Retail foto’s. Echter, deze ervaring wilde ik graag met je delen.